Murphy

Dutch version below

Today again I enjoyed  a day full of writing.

I didn't care at all that they came to remove the bath.

Not even that the tiler came to tile the bathroom

Not even as he managed to nail through the waterpipe and the water came out of the wall

Not even when we didn't have water again, now for only three hours (instead a whole day earlier this week)

Not even as the waterpipe appears to be rotten and they have to get a new one.

Not even as nearly finished, the lamp stopped giving light and no extra bulb seemed to fit.

So now after a week of plumming and tiling I passed the first 35.000 words of my third book. I am glad I almost am halfway finishing it.

Still I hear workingnoice in the bathroom. I don't dare to take a look.

Although I think they renovated this week every pipe, they took away my bath and only gave me a shower back because of new buildingregulations, so nothing can be going wrong anymore.

But what If I am wrong?

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Net als gisteren was vandaag weer een heerlijke schrijfdag.

Niets heb ik me aangetrokken van het bad dat opgehaald werd, de tegelzetter die de badkamer kwam afmaken. Zelfs niet toen hij het presteerde om een spijker door de waterleiding te slaan en wij weer afgesloten werden van het water.

Zelfs niet toen de waterpijp verrot bleek en er eerst een nieuwe pijp gehaald moest worden.

Zelfs niet toen bijna klaar, de lamp in de badkamer sprong en de reservelampen niet bleken te passen.

Zojuist ben ik de 35.000 woorden gepasseerd. Bijna op de helft van mijn derde boek dus. Op de badkamer hoor ik nog steeds gewerkt worden. Ik durf niet te gaan kijken hoe ver ze zijn.

Volgens mij is deze week al alles mis gegaan, wat mis kan gaan. Is alles vernieuwd wat kapot kan gaan.

Maar wat als ik me vergis?

Murphy

Net als gisteren was vandaag weer een heerlijke schrijfdag.

Niets heb ik me aangetrokken van het bad dat opgehaald werd, de tegelzetter die de badkamer kwam afmaken. Zelfs niet toen hij het presteerde om een spijker door de waterleiding te slaan en wij weer afgesloten werden van het water.

Zelfs niet toen de waterpijp verrot bleek en er eerst een nieuwe pijp gehaald moest worden.

Zelfs niet toen bijna klaar,  de lamp in de badkamer sprong en de reservelampen niet bleken te passen.

Zojuist ben ik de 35.000 woorden gepasseerd. Bijna op de helft van mijn derde boek dus. Op de badkamer hoor ik nog steeds gewerkt worden. Ik durf  niet te gaan kijken hoe ver ze zijn.

Volgens mij is deze week al alles mis gegaan, wat mis kan gaan. Is alles vernieuwd wat kapot kan gaan.

Maar wat als ik me vergis?

Innerlijke onrust

Een meester ben ik. Een meester in het creëren van innerlijke onrust. Het minste of geringste kan me van mijn a propos brengen. De afgelopen maand heb ik toegeleefd naar mijn ideale schrijfplek. Niet te groot, mooi uitzicht, centraal gelegen, lekker weer. Eind juni is het zo ver. De ideale plek staat vanaf juli tot mei volgend jaar voor me klaar. Twee weken van verwachtingsvolle spanning volgen. Vanaf juli kan ik maar liefst vier weken gaan schrijven.

Voor het zo ver is, heb ik het natuurlijk op mijn manier druk. Druk met bedenken wat er allemaal mee moet en vooral druk om dat binnen 60 kilo te houden. Met 300 gram speling is het me uiteindelijk gelukt en stap ik moe maar voldaan samen met mijn lief het vliegtuig in. Deze keer te moe om meteen te gaan schrijven. Eerst slapen.

De volgende dag zit ik echter nog steeds vol onrust. Ik wil mijn omgeving verkennen, mijn schrijfplek meer eigen maken. Ik dacht deze omgeving al te kennen, maar blijkbaar niet genoeg. Er volgen nu dagen met rondzwerven, de kleine en grote winkels verkennen , dagen zonder schrijfenergie. Alle kleine praktische dingen moeten rond zijn voor ik kan gaan schrijven.

Terwijl ik dan eindelijk aan mijn computer zit, klaar om te beginnen, verwerkt mijn lief de aankopen. Haakjes ophangen voor de handdoeken, de keukenapparatuur aansluiten. Op de achtergrond hoor ik een hartgrondige verwensing. Zo een die mijn aandacht vraagt. Zuchtend ga ik op het geluid af. Mijn lief blijkt onder stroom te hebben gestaan. Niet alleen hij, alle apparatuur met hem.

Over een paar dagen komt er een monteur, niets aan de hand zou je denken. Mijn innerlijke onrust komt echter weer om de hoek kijken. Er moet nog iets geregeld en blijkbaar maakt dat mij weer onrustig. De dagen verstrijken zonder dat me iets uit handen komt. De monteur is nog niet geweest of de eerste blog rolt weer uit mijn computer, net als de volgende 500 woorden voor 'Geknipt voor haar'. Nog niet veel, maar het eerste begin is er. De volgende dag al 1500 woorden en dan zit ik eindelijk in mijn ritme. De eerste dag met 3000 woorden is een feit.

Die avond sta ik heerlijk onder de douche als ik de bel hoor. Daarna heel veel drukte.  De benedenburen zijn overstroomd. Er blijkt een buis in onze badkamer gebroken en alle water wordt afgesloten om erger te voorkomen. Om acht uur word ik wakker gebeld door de loodgieter. Ongewoon snel gaat men aan de slag.  De loodgieter rent zich rot tussen ons en de benedenburen om de diagnose te kunnen stellen. Vier uur later zijn het bad en de omliggende tegels er al uitgeslagen. 'Vandaag komt het af'',  wordt me keer op keer verzekerd. Ik ga maar naar het strand. Het blijkt meer werk dan gedacht. Diezelfde dag krijgen ze het niet meer af. Gelukkig kunnen we nu wel weer het toilet gebruiken.

De grootste tegenslag volgt. Volgens de regels mag na renovatie geen nieuw bad meer geplaatst worden. Slechts een douche is toegestaan. Daar gaat mijn droomplek. Het bad waar ik heerlijk in kan liggen mijmeren, nieuwe plots kan bedenken, mijn koude botten kan verwarmen, weg.

Ik voel me ontredderd. Mijn kwaadheid kan geen kant op. Niemand kan ik de schuld geven, zelfs mij zelf niet. Niemand kan ik tot actie aansporen. Ik kan hier geen enkele invloed op uitoefenen en ik voel de stoom haast uit mijn oren komen. 'Domme pech', constateert mijn lief nuchter. Net als de tegels die niet in de juiste maat te leveren zijn, de winkels die vanwege een feestdag ook vandaag nog dicht zijn, de douche die tegelloos op voltooiing staat te wachten.

Na twee dagen vroeg opstaan en nachten vol malen, heb ik vandaag lekker uitgeslapen. Vanmorgen heb ik mezelf eens goed toegesproken. Me gerealiseerd dat het is zoals het is en zit ik aan de computer. Bereid mijn innerlijke onrust te negeren. Ik ben benieuwd hoeveel woorden er vandaag ontstaan.

Hardlopen

Het is een genot te kijken naar al die mensen die al hardlopend op het strand, over de boulevard of gewoon op straat voorbij komen. Althans sommigen. De soepele ritmische kadans waarop ze zich voortbewegen, laat het uitzien alsof er niets makkelijkers bestaat, dan je op deze manier voortbewegen.

Een echte domper voor mijn enthousiaste plannen om morgen aan een hardlooptraining te beginnen, vormen die veel grotere horde lopers, die zich moeizaam voort lijken te slepen. Dikke rode kop, het zweet loopt in stralen langs het lijf. Het lijkt wel of de benen voor elke stap als een eindeloos gewicht opgetild  moeten worden. Niks soepel, niks cadans, hard zwoegen en stampen als een log nijlpaard. Ik stel me voor dat deze vorm van hardlopen meer in de buurt komt van hoe het er uit ziet, als ik me er aan ga wagen. 

Zo zijn er meer dingen die ik graag zou willen beoefenen. 

Als romantica ben ik natuurlijk verleid door die mannen en vrouwen die met wapperende haren over het strand of de steppen galopperen. Moeiteloos natuurlijk. Misleid ook door zo iemand als bijvoorbeeld Zorro, die met een sprong boven op zo'n paardenrug belandt. Dan ik tijdens mijn eerste poging tot paardrijden. Alleen al er op klimmen. Het lijkt wel of ik in een keer honderd kilo zwaarder en even zo vele jaren stijver ben. Om, eindelijk daarboven aangekomen, te merken dat zo'n beest beweegt. Wat voelt dat wiebelig! Ik heb de neiging om me overal waar maar mogelijk vast te grijpen. Ik verwacht er elk moment af te kunnen vallen. Ik kom mezelf tegen als ik moet toegeven, dat ik er alleen maar als een zoutzak bijzit.  En er zo snel als mogelijk weer van af wil.

Zo ook mijn poging tot pianospelen. Mijn vingers gaan alle kanten op, behalve de goede. Het gebrek aan coördinatie laat zelfs de vlooienmars afgrijselijk klinken. Aan saxofoonspelen ben ik maar niet eens begonnen.

Ik heb me er inmiddels bij neergelegd. Voor mij zou het maanden, zo niet jaren van regelmatig oefenen vergen om hooguit middelmatige prestaties te leveren. Ik ben enthousisast publiek bij mensen die wel kunnnen spelen. Ik zwijmel bij films waar de held en heldin uren galopperen om elkaar daarna in de armen te vallen. (Dat ze nu allebei heel onromantisch een uur in de wind naar paard stinken, ruik je er voor de buis niet gelukkig niet bij). Ik blijf genieten van de mooie soepel voorbij joggende mooie lichamen. Bovenal probeer ik mijn lief liefdevol te stimuleren, zijn pogingen om ooit net zo soepel voorbij te rennen, vol te blijven houden.

Maar toch. Telkens als ik iemand zo soepel zie langsrennen, een schitterende blues of slepende soul hoor spelen of met wapperende haren op een strand zie galopperen, raak ik even enthousiast. Zou het niet toch ook voor mij weggelegd zijn?

Voorlopig hou ik me bij het schrijven. Dat voelt voor mij moeiteloos.

Energy

First published in Dutch August 22, 2012

Liever in het Nederlands lezen?: http://yaramarch.blogspot.nl/2012/08/energie.html

Today, I already have been in Barcelona, The Netherlands and in Argentina. Of course only in my new book.

It is great to discover new places, places I never was before myself. Yara doesn’t mind about my ignorance. For a week already she lets me surf the internet. She makes me collect. Collect all the information I need for my second book.

And despite all that research, the story itself didn’t write well. Especially yesterday it didn’t give me energy at all. And when it gives me no energy, how will that than be for you, my readers. Rereading it I thought it was boring, more a collection of facts than a real gripping story.

I am not the writer of stories that take their time to develop. The story with a lot of little stories in it, that come together at the end of the book. By reading it, you think several times, how smart it is. No I am not that kind of writer.

My books should catch all your attention. From the beginning till the end. There must be tension in it. It should make you curious, curious to how it will end. For me I am satisfied enough as just I can tell myself every evening how smart I did write that day.

Yesterday evening, I was pretty devastated, as Yara whispers in my ear: ‘Your first book starts the same. In the beginning you write the summary. Day by day the words, the sentences, the paragraphs, and the chapters will be written that gives this book the tension and flow you want it to have’.

Today I let my fear go and from that moment on Yara was writing again. The last chapter was erased, the first two chapters rewritten and then the story began to write itself again. And it starts to grow.

The whole day my face was sparkling and it still does.

I enjoy it. I enjoy the beautiful weather today, the story that grows and blooms. And I enjoy Yara. She knows every day again how the story develops.

It feels great to be a writer.

N.B.: Still you can be the main person in The making of …help Yara to publish her books . How? You can read it here: http://yaramarch.blogspot.nl/2013/07/books-get-publisher.html

Macabre

First published in Dutch August 21, 2012

Liever in het Nederlands lezen: http://yaramarch.blogspot.nl/2012/08/griezelen.html

It occurs to me that since I operate as Yara March, I do a lot of things I never dare before. Scary and eerie. I wonder what makes the difference. Before I felt tension coming from fear, now it feels more as the excitement coming from gruesome curiosity.

There are people who enjoy to see a horror picture. For me those kinds of pictures are just a bit too scary.

I still remember that I was looking a picture at the telly early in the evening. Surrealistic and a bit of film noire. French of course. It was early in the evening and still light outside. The kids were already sleeping, my husband had a late night meeting.

At the end of the picture it was already dark out/ and inside. De trees outside showed their moving shades in the flickering light of the television. The end of the picture was scary. That evening I had all the ingredients for a really scary evening full of suspense. And at that moment a mouse chose to come somewhere out of the ceiling and walked its way down the wall.

That was too much for me. I didn´t dare to move any more. Not even to go and put thee lights on. How long I was in that vegetative state, I don´t know. On a certain time I took the phone and rang my best friend. After I explained the situation, almost all my fear disappeared as she laughed out loud. Still holding the phone I walked to the switch of the light and with the light the rest of my fear disappeared.

Normally I am never afraid of mice. It was just the combination, darkness, scary picture, being alone and then a mouse walking along the wall...It could have been a serial killer so scared I felt.

I think it was the last time I looked at a scary movie.

For Yara it is not scary at all. She enjoys excitement and for her all those scary moves are fun. She loves to get lovely scared and so she is never really scared. It is nothing more than enjoying getting scared.

It feels good, just like it feels good to get tensed when you read a good book. You want to know how it ends, even if you think you know it already. The satisfaction it gives when it turns out you´re right. The same enjoyable tension I have, when I read my books again. And even that I know already how it ends; it still gives me that pleasurable tension.

A little bit of tension belongs to a book. Makes fun. Pleasurable tension also belongs to my intentions to get my books published.

I know that they will, there are too many readers waiting for them.

Only how it is going to happen­? How does publishing work? Which agent or publisher is the right one for my books? Which combination is bulls’ eye? Still more questions then answers. That gives that agreeable tension. I am so curious.

The next months, step by step, I will get my answers. So do you by following me by reading my blogs.

Are you just as I am, also curious when ‘Cupcakes and a koffer’ (Dangerous Cupcakes) and my other books will be available in the bookstore? Stay with this series of blogs. You get your answers, and more, soon.

As a regular reader you know you can play the main character.in the making of …Yara March. How?  Read about it in : http://yaramarch.blogspot.nl/2013/07/books-get-publisher.html

In the meantime maybe I should go to see a scary movie. But only together with Yara.

Love, sex & words

First published in Dutch 19-08-2012 

Liever in het Nederlands lezen? : http://yaramarch.blogspot.nl/2012/08/liefde-seks-en-woorden.html

Prude. I am. 

More than I thought.

Most time people don’t admit, but in real live everything is about love also. Isn’t your mind full of the big search  to feel secure  and for tenderness? Don’t you feel alive when you  feel passion? A theme so important in your live is talking topic number one isn’t it?

No? Off course, when you just  fall in love, you want to talk about it all the time. Although, mostly you talk in neutral terms. You talk about how cute, sweet, sexy, smart and so on  your new lover is. That he even can cook, and pays so much attention to you. But after you’re longer and longer  a couple it stops.

It’s totally different when you for instance talk about food . When did you last hear friends talk about that fantastic diner in that marvellous restaurant? Or did you talk about by yourself? All the mouth watering details of the meal are subject of the review. Every course, the sauce, the accompanying drinks and it never ends when you tell about that special desert. Even if you eat too much or not and how it was with your stomach after the dinner. Nothing left out.

The exception are some television programs. But in real live nobody tells about how great you have had sex yesterday. You don’t talk about with whom, or even not where it was. You will never hear the juicy details either.

In my books you find a lot of love scenes of course. That’s what you expect from a chicklit. I love to write them. If there only wasn’t that dilemma.  The main characters in my books are not every time that prude that they stop after a kiss or holding hands. It even becomes pretty wild sometimes. 
 

The dilemma is which details I describe and which not. The main issue is which words I use. It must excite you, without being obscene. There must be passion in it, without becoming pornographic.

I can describe how a body is touched. Body is a word lovely neutral . Lesser than less I have to describe how a sexual organ is touched. (In real live it happens more often of course) In Dutch there are a lot of similar words for a sexual organ and for sexual action. The great duo van Kooten and De Bie as the ‘Klisjeemannetjes’ (unfortunate only in Dutch but search in English for simular entertainers yourself) 

http://www.youtube.com/watch?v=CvFbL2iGAUw. 

Enjoy this outstanding conference.

I read a lot of books. How do other writers do? How do they find the right words to tell the story as beautiful as love can be, with words beautiful as well.

And then I found the ultimate declaration of love in ‘Suzanne's diary for Nicholas’ . It even lasts a whole book. Don’t wonder that it reads like a detective .  It is written by James Patterson, writer of detectives  as the series the woman’s murder club and Alex Cross.  If you didn’t read it yet, don’t hesitate: read it now.

And even he, as an American, uses explicit sexual organ names.

But I already decided that if I can, I won’t use explicit words. It is far more exciting for my readers if I describe,  if I build up excitement. I write and rewrite till the story becomes all the passion, all the hunger, all the desire and even all  the lust my story deserves.

If I do find the right words? You, my reader,  have to decide it.